คุณผู้ที่หลงเข้ามาอ่านบล๊อกบ้าๆของคนเขียนไม่ปกติเท่าไหร่คนนี้ มีอาหารอะไรที่ไม่ทานกันบ้างไหมคะ รังเกียจขนาดอยู่ร่วมห้องกับสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ อย่างแรกคือ
1.ทุเรียน
เคยกินทุเรียนนะคะ ตอนเด็กมากในชีวิตจนถึงตอนนี้น่าจะกินทุเรียนไม่เกิน 2 ครั้ง ตอนเด็กเคยทานแบบห่ามๆที่เนื้อยังแข็งอยู่แต่ก็ยังทนกลิ่นไม่ได้ แถมยังไม่ค้นพบความหวานอร่อยของมันเลยจริงๆนะ มันเป็นผลไม้ที่เหม็นมากๆ พอคนที่บ้านซื้อมาก็จะไม่เดินเฉียดเข้าใกล้เลยค่ะ กลิ่นมันจะทำให้อาเจียนได้เลยค่ะ
แต่พอทานทุเรียนทอดได้นะคะ แต่ทานได้ไม่เกิน 5 ชิ้นค่ะ เคยคิดว่าถ้าต้องไปอยู่ในดงทุเรียนคงตายแน่ๆ
2.ปลาร้าในส้มตำ
ที่บอกอย่างนี้เพราะเนื่องจากที่บ้านไม่กินปลาร้าเลย ขนาดปลาร้าปรุงสุกยังไม่กิน แต่พอไปเรียนก็เริ่มกินได้ เพราะพี่คนทำเขาใส่ไปใน น้ำยาป่า ซึ่งถ้าไม่กินก็หมายความว่าอดสิคะ ยังดีหน่อยที่พี่เขาตำส้มตำแยกสำหรับคนไม่กินปลาร้า ไม่งั้นคงตาย
ยังมีอาหารจำพวกที่จำใจกิน เพราะถ้าไม่กินก็หิวน่ะสิ
1.มะระ
ตอนเด็กๆเวลากินข้าวเช้า เราและน้องๆ รวมถึงลูกพี่ลูกน้องจะถูกบังคับกินผัก โดยจะมีคนตักมาใส่ไว้ที่จานข้าว กินไม่หมดจะโดนตี มะระต้มก็เป็นผักอีกอย่างที่ถูกบังคับให้กิน จนโตมาป่านนี้เวลาพี่คนทำอาหารทำอาหารตอนเย็นวันไหนมีต้มมะระก็ต้องจำใจตักกินเพราะถ้าไม่กินจะต้องโดนบ่นโทษฐานเรื่องมาก แต่กินทีก็จะต้องสาดพริกลงไปด้วย เพิ่มรสชาดและกลบความขม ใครบอกว่าต้มมะระไม่ขมไม่เชื่อค่ะ กินมาหมดก็เห็นขมทุกที
2.บรัสเซล สเปราท์
คนที่บ้านชอบทำเอาไปผัดน้ำมันหอยค่ะ ซึ่งมันเป็นผักอีกชนิดที่จะขม แล้วกินยังไงก็ไม่มค้นพบความอร่อยมันเลยให้ตายเถอะ
3.ดอกไม้กวาดผัด
ผักอะไรก็ไม่รู้ไม่เห็นอร่อยเลย แต่ถ้ามันอยู่ในรูปกุ้ยช่ายเรากินนะคะ แต่เวลาเอามาผัดกับเนื้อสัตว์อื่นกินเป็นกับข้าว เราว่ามันชอบทิ่มคอยังไงก็ไม่รู้ไม่เห็นอร่อยตรงไหน กินเยอะแล้วพาลจะอาเจียน
อาหารเหล่านี้ต้องกินเพราะไม่ได้ทำกับข้าวเอง แล้วคุณมีอะไรที่ไม่ทานบ้างไหมคะ
